ما هر چه‌قدر هم که بزرگ می‌شویم
باز هم نازکشیدن‌های مادرانه را دوست داریم.
نازکشیدن‌های مادرانه مثل آب است؛ آب گوارا
هر چه‌قدر هم که آن را می‌چشیم
تکرار ندارد برایمان.
هر روز تازه‌ و شاید تازه‌تر از دیروز.

آقا!
امشب داری به چه فکر می‌کنی؟
به این که مادرت رخت بربسته و پر کشیده؟
به این که مادرترین زن روی زمین مادر تو بود
که امشب زمین محروم شد از مادرانه‌هایش؟
به این که نازکشیدن‌های مادرانه
با رفتن مادرت غریب شدند؟
و به دل‌تنگی ایتام مادرت
برای دلبرانه‌ترین مادرانه‌ها؟

امشب دلت گرفته، می‌دانم.
قلبت تیر می‌کشد، معلوم است.
اشک‌هایت بنای خشکیدن ندارند، چه کار باید کرد؟
کسی کمک حالت در این غم بزرگ هست؟
نمی‌دانم.

خاک بر سر من
که چیزی در چنته‌ام برای آرام کردنت ندارم.
شاید سکوتم برای تو
بهتر از تسلا دادنم باشد.
پس تمام می‌کنم سخن را
با همین یک کلام
محسن_عباسی_ولدی

منابع : فضل بن حسن طبرسی، ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۲۷، ص۲۶۰
محمد حسین طباطبایی، ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۶۰۹

‌‌‌☘الّلهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِیِّکَ الْفَرَج☘

ساعت ده صبح دکتر به همراه مأمور آشپزخانه وارد اتاق بیماران می شود. ده تخت
هم داخل اتاق است، دکتر می گوید: « به این چلوکباب بدهید با کره، به تخت کناری
غذا ندهید، به او سوپ بدهید، به این شیر بدهید، به او کته ی بی نمک بدهید، به
این آش بدهید، دیگری نان و کباب. » مریض ها همه یک جور به دکتر نگاه می کنند.
حتی به کسی هم که می گوید غذا ندهید، او می فهمد که امروز عمل جراحی دارد و
نباید غذا بخورد، چون می فهمد و می شناسد که دکتر خیرش را می خواهد، اعتراضی
نمی کند.

حالا اگر بلند شود و بگوید که چرا به آن مریض چلوکباب بدهند و به من ندهند،
دکتر می فهمد که این شخص روانی است. ما هم اگر به خدا بگوییم خدایا چرا به
فلانی خانه ی دو هزار متری دادی و به من ندادی، ما هم روانی هستیم. ما هم قضا
و قدر الهی را نشناختیم و نفهمیدیم. باید بفهمیم همانطور که مریض می فهمد و به
دکتر اعتراض نمی کند، ما هم به خدا نباید اعتراض کنیم و هر چه به ما می دهد
راضی باشیم.

( برگرفته از کتاب: مجموعه سلوک ابرار ۲ - طریق وصل ؛ مجموعه رهنمودهای اخلاقی
حضرت آیت الله مجتهدی تهرانی )

از اولیای الهی بود، تشرف اختیاری محضر امام زمان داشت، لباس طلبه ها رو
می گرفت می شست؛ من لباسهاتون رو بشورم شما درستان را بخوانید، عجیب بوده
است، تواضع ها؛ اینها بزرگان ما بوده اند، اینا سرمشق به ما می دادند.
حالا اهل بیت بجای خود؛ همین اخیرا همین جاها همینطوری بودند، ما باید
همینطور باشیم متواضع باشیم.

آن وقت ضد این صفت تواضع، تکبر است، آیات متعددی در مذمت تکبر، خود پسندی
و خودمحوری است، خودش را بزرگتر از همه بداند، تکبر اینست، وقتی هم راه
می رود هی شانه هایش را تکان بدهد و حاضر نیست یه خورده بگردید با هم،

ای بابا با این حالت می خواهی بروی بهشت؟ کی راهت میده؟ خیلی حرفه، والا بخدا.

آیاتی که هست «وَلَا تَمْشِ فِی الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّ اللَّهَ لَا
یُحِبُّ کُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ» خدا دارد میگه ها ، چیه در زمین داری
راه میری؟ متکبرانه راه میری؟ نمی توانی زمین را بشکافی، نمی رسی هر
مقدار هم تکبر کنی به اندازه کوهها نمیشی، کوهها از تو بزرگتره.

خدا میگه ها، من نمیگم، مذمت میکنه متکبرین را، چی داری آقا؟ چهارتا
اصطلاح بلد شدی حالا افتخار می کنی به بنده های خدا؟ کمال خودته، یاد
گرفتی، خودت داری استفاده می کنی، چه کار داره به من؟

آیه دیگری هست «ادْخُلوا أَبوابَ جَهنَّمَ خالِدینَ فیها فَبِئْسَ مَثَوی
المُتکبِّرین» متکبرین را داخل کنید در جهنم اینها را، بد جایگاهی است
جهنم برای متکبرین.
در روایات متعدد دارد در روز قیامت متکبرها به صورت مورچه خلق می شوند،
این مورچه ریز زرد رو دیدی همانها، زیر دست و پا مردم، آنجا هم که خیلی
شلوغه!

ان شاالله میریم می بینیم، اولین و آخرین جمع شده اند برای حساب و
کتابهایشان ، با آن وحشت و اینها، کسی به کسی نیست، این متکبران هم مثل
مورچه زیر دست و پای مردم دارن له می شوند اما دیگه اونجا مرگ نیست،
فریاد می کشد ولی خبری نیست، بعد که اهل بهشت می روند در بهشت و اهل جهنم
می روند در جهنم ، بعد یک عده ای جاروب می کنند عالم قیامت را، این مورچه
ها را می ریزند در جهنم.